Şükriye GÜNGÖR

Bir çift evde hazırladığı iki kişilik  sandviç  ile  sabah erken saatte yola koyuldular.  Biraz yol aldıktan sonra  manzaranın tadını çıkarmak ve sandviçlerini yudumlamak için mola verdiler. 

Geldikleri yer sahil kenarıydı sandviçlerini çıkardılar tam bir lokma alacaklardı ki  bir adam koşarcasına yanına geldi ve abi buraya giriş 30 lira dedi. Kız bir ibare yok neyin parası dedi. 

Çocuk, abla burası kamp alanı dedi. 

 Kız ve delikanlı biz kamp yapmayacağız 10 dakika mola verip yola koyulacağız dedi. 

Tamam dediler ve parayı verdiler fakat şaşırmışlardı. Sandviçlerini mideye indiremeden moral bozukluğu ile oradan ayrıldılar. Ne ibare var ne de  tabela diyebildiler.. 

Günün tadını  bozan verilen para değil, insana verilen değerdi.  

İnsanların  sosyalleşebileceği alanları daraltmak ve  iyi bir hayat yaşayabilmek adına her zaman  bir bedel ödetmekti.  

Bu çiftin çocukları vardı? 

Haftasonu onları eğlendirmek ve onlarla zaman geçirebilmek adına hafta sonu faaliyet yaratmaya çalışıyorlardı. Çocukların en sevdiği şey oyun alanlarıydı.  Oyundan sonra yemek istedikleri  patates  burger oluyordu. Arasıra yapılan bu tarz kaçamaklar çocukların en sevdiği şeylerdi. Bunların hepsini barındıran  yerler büyük alışveriş merkezleriydi.  Yaşam tarzının değişimi ile  bunların  hepsi tüketime yönelten para tuzakları olduğunu anlayacaklardı. 

Yasadadığı şehir büyük şehir ise ödeyeceği bedeller daha büyük oluyordu. Hafta içi işin yorgunluğunu atabilmek adına hafta sonu yapılan faaliyetler de  farklılaşıyordu. 

İnsanlardan kaçmak, aile ile güzel zaman geçirmek adına hava da güzelse kimse evde oturmak istemez.                 

Doğaya kavuşabilme hayali canlanır.

Bunun için olması gereken taşıtın.  Yine bedel ödemek zorundadır.  

Tabiki bedeller bununla da bitmeyecek..

Çoğu kişi hafta sonunu bu şekilde geçiriyorsa, 

Büyük şehrin trafiği de büyük oluyordu.

Günümüzden çalınan zamanla bedelini ödemiş  oluyorduk...

Her ödenen bedelin karşılığı tam olarak alıp alınmadığını sorgulamak gerekiyor..

İyi eğitim için özel okullara ödenen paranın, daha fazla ödersem daha iyi eğitim alabilecek mi düşüncesi oluşması..

Mutlaka farklılık olacaktır  fakat beklentilerin yükselmesi ve ödenecek bedellerin artmasıdır...

Örnekleri çoğaltmak mümkündür?

Tüketim tuzakları  her adımda kapan gibi bekliyor. Birinde yakalanmazsan diğerinde kesinlikle yakalanırsın.

Yapılan her reklam eğer ondan sahip değilsen dışlanmış duygusu htiriyor.. 

Burdaki önemli olan nokta şu ki, 

Kaç lira ile başlayan mevzu, en iyisi olma anlayışına dönüşüyor farkında olmadan.

Sonrasında  en iyisi derken rekabet oluşuyor ...

Bedel ödemek  derken  ee şimdi  bunları elde etmek için  ödeyeceğimiz bedel  nedir?

Ömrümüzden giden her an...

Buna dur demek  biraz anlamsız.. 

Şimdi düşünme zamanı.

Çift  çocukların geleceğini düşünüyordu elbet  onları düşünürken  kendi yaşamlarını da yaşamalıydı..

Herkesin bir hayatı  varsa , hayat da yaşanmak için varsa o zaman birşeyler değişmeli. 

Çift hayatlarına tekrar başlamak adına ülkesinden ayrıldı..

Ne mi oldu?

Haftasonu  kaçmak için  bir neden olmadı şehrin içinde doğada yaşıyordu.. 

Özel okul mu? Özel çocuklar içindi..

Bu özel çocukları her yerde görmek mümkündü. Bu çocukları da unutmamışlar  onlara ait yollar, kendi ihtiyaçlarını giderebiliyorlardı. Hatta gülümseyerek işe gidiyorlardı.

Çocuklar, eğlenmek için alışveriş merkezine gitmiyor. Çünkü içinde  çoçuk oyun parkları yok. Çocuklar sokaktaydı.  

Çimenliklere basmak serbestti..

Eğlence anlayışları değişiyordu..

En iyisi diye kavram içine girilmedi..

Çünkü en üst  ve en alt sınıfları görmek mümkün değildi.. 

Her şeyin bedeli vardı? 

Uzakta yaşamanın bedeli de özlemdi..

Şükriye Güngör