Mustafa KAPLAN

Mücadele Yaşamın Bizzat Kendisidir

Zulmü kabullenme, zalimi kabullenmektir.Bu da insanı Allah indinde kusurlu yapar.Çünkü Allah zalimi sevmez.Burada, Allah'ın sevmediğine cebren de olsa rıza göstermek, otomatikman zalimin yanında saf tutmak demektir...

Peygamberler tarihine göz gezdirirseniz,her birinin zalimlerle kıyasıya bir mücadele içine girdiklerini girdiklerini görür ,onların paradigmalarına boyun eğmediklerini anlarsınız...Sadece peygamberler değil; nice toplumların içinde de, gayr-ı insani yapılanmalara karşı baş kaldıran,bu uğurda canlarından olmuş, veya muvaffak olmuş liderler mevcuttur...

Hz Muhameddin(ASV( cahiliye devrinde;çevresindeki birkaç inançlı dostlarıyla nasıl bir mücadeleye girişip,koca bir imparatorluk kurduğunu hepimiz az çok biliyoruz.

Allah'ın; insan oğluna verdiği mücadele azmi kullanılmayıp,adilane olmayan bir sisteme,bir intibakın söz konusu edilmesi;bize verilen beşeri değerlere sırt çevirip;bir nevi İlahi yasalara aykırılığı,yaratana karşı sorumsuzluğumuzu göstermez mı?..

Peki, neden Allah bunca zahmeti reva görüp,direkman içinde bulunduğumuz zulmeti kaldırarak,ışığını ihsan etmiyor diye soracak olursanız; o zaman da o kavuştuğumuz her ne ise, bir değeri bir anlamı olamaz.Bir köle,ancak özgürlüğün değerini bilir;yoksa hürriyet içinde gözlerini açmış bir insanın böyle bir nimeti algılayacak durumu yoktur...Karanlığı yaşamayan ışığın değerini ne bilsin...

Bugün Çanakkalede Mehmetçiğin yazdığı olağan üstü destan;esaretin tüm acılarını yaşamış bir millettin hürriyete olan sonsuz özlemi ve sonsuz iştiyakı değil midir?O işgal zamanlarına doğru hayali bir yolculuğa çıkalım isterseniz...Yanmış yıkılmış,düşman çizmeleri altında ezilmedik tek bir yeri,tek bir köşesi dahi kalmamış kurtlar sofrasında bir ülke düşünün.Birden bire Mustafa Kemal adında bir yiğit asker çıkarak,sönmeye yüz tutan umut meşalesini tutuşturup,müthiş bir mücadele kapsamında bir millettin yeniden küllerinden doğmasına öncülük etmiştir.

Peki nereden icap etti bu mücadele konusu diyeceksiniz...Yıllardan beri Çinin zulmü altında inim inim inleyen,kendilerine zulmün her çeşidi tattırılan Doğutürkistandaki Uygur kardeşlerimizin içinde bulunduğu feci durum, ister istemez her vicdan sahibi bir insanı bu tür düşünce ve üzüntülere sevk edebiliyor.Biz ki,yedi kıtadada at koşturup ,her yere adalet götüren bir millet değilmiydik?!Peki ne oldu da yanıbaşımızda cereyan etmekte olan bu zulme yeteri kadar tepki gösteremiyoruz... Karıncaya,dağı delip ne yapacaksın diye sormuşlar.O da Hacc'a gideceğim diye cevap vermiş. Bu cüsenle mı diye sorduklarında;bu uğurda en azından ölemez miyim demiş...

Kısacası dostlar,mücadele yaşamdır,yaşamın ta kendisidir.Allah, bizi bu ve buna benzer insani cevherden mahrum kılmasın!..

Son söz,umarım daha sık aralıklarla Doğutürkistandaki kardeşlerimize,pratik olmasa da ;teorik olarak her zaman destekçileri olduğumuzu hatırlatır,tüm dünyada yanlarında olduğumuzu ilan etmiş oluruz...