Ne zaman bu kadar duyarsız, bencil, ve merhamet yoksunu olduk.
Kendimizi ailemizi düşünüp başkalarının dertleriyle dertlenmeyip, yaralarını sarmadan yürür geçer olduk pervasızca.
Hiç mi düşünmedik kendileri küçük yürekleri yangın yeri olan, bombalar altında büyüyen, hatta ölen, derin yaralarla hayata tutunmaya çalışan çocukları.
YETEMEDİK Mİ, YETİŞEMEDİK Mİ?
Kulaklarımız duydu gözlerimiz gördü de lâl mi oldu dilimiz?
Ben değilde biz olmayı başarabildik mi,,,
batan bir gemiye yelken olabilmek gibi.
Gördüğünüz ıslanmış ve üşümüş bir kediye sığabileceği kadar küçücük kışın üşümesin diye bir barınak yaptınız mı hiç? Kıymetli zamanlarınızdan birazcık çalıp.
Payımıza düşenin hakkını verip iyi örnek olabildik mi çocuklara yoksa şiddete meğilli zeminler mi hazırladık ilerki yaşlarda yanına.
Sağlam kökler örnek nesiller bırakabilmek için değerlerimize sahip çıkıp sevgi tohumlarını çokca ektik mi yüreklerine..
Velhasıl;
Kalp herkeste var,
Yürek denen başka birşey...
(Mevlana)
Sevgiyle kalın...
